Modelowanie hipertekstowe definiuje budowę i nawigację na stronach aplikacji

Układ określa które strony składają się na hipertekst, oraz które komponenty tworzą stronę.
Strony aplikacji Web (Web site) są kontenerami zawierającymi informacje dostarczone odbiorcy – użytkownikowi systemu.
Komponenty są niepodzielnymi (atomowymi) cząstkami zawartości wykorzystanymi do przedstawienia na stronie web informacji, której struktura jest opisana w modelu danych. Siedem typów komponentów prezentujących informacje jest zdefiniowanych w WebMLu: komponent danych – data unit, komponent danych iterowany – Multi-data unit, komponent indeku – index unit (w 3 wariantach), komponent wprowadzania danych – entry unit, komponent przewijania – scroller unit. Każdy z komponentów jest powiązany z encją modelu danych, która dostarcza dane prezentowane przez komponent. Specyfikacja powiązanej encji określa typ obiektu, na podstawie którego tworzona jest zawartość komponentu (np. albumy, artyści,…). Gdy jest to potrzebne, komponent może zostać powiązany z kryterium (selector), np. określeniem zestawu ograniczeń wybierających tylko odpowiednie (spełniające kryteria) instancje powiązanej encji do wyświetlenia przez komponent

Nawigacja po aplikacji jest zdefiniowana poprzez linki. Linki można definiować pomiędzy komponentami wewnątrz strony, pomiędzy komponentami umieszczonymi na rożnych stronach, pomiędzy stronami. Informacja przenoszona poprzez link jest nazywana kontekstem nawigacji (navigation context) lub kontekstem. Linki przenoszące kontekst są nazywane linkami kontekstowymi, a linki nie przenoszące żadnych informacji są nazwane linkami bezkontekstowymi. Informacje zawarte w kontekście są z reguły niezbędne do prawidłowego wygenerowania zawartości komponentu.

Poniższy obrazek przedstawia przykład diagramu hipertekstowego WebML.